Η παρουσία της Λάουρα Κοβέσι είναι αρκετή από μόνη της, για να προκαλέσει μια αναταραχή στους «κόλπους» της κυβέρνησης. Αυτό άλλωστε έχει γίνει ευκόλως κατανοητό από τα όσα αναφέρουν σε τηλεοπτικές τους δηλώσεις τόσο υψηλά στελέχη της ΝΔ, όσο και φιλικά προσκείμενα στην κυβέρνηση άτομα. Οι σχετικά πρόσφατες αναφορές του υπουργού Υγείας, Αδώνιδος Γεωργιάδη, για την παρουσία της κ.Κοβέσι ως «ευθεία πολιτική παρέμβαση στη χώρα» συνιστά χαρακτηριστικό της στρατηγικής που αναμένεται να ακολουθήσει η κυβέρνηση. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά ότι καθετί που έρχεται να κλονίσει την δυναμική του κυβερνώντος κόμματος, θα δέχεται ολομέτωπη επίθεση, πριν καν αρχίσει να έχει τεράστιο αντίκτυπο ευρέως στην κοινωνία. Μέχρι και ότι εξυπηρετεί συμφέροντα της αντιπολίτευσης έχει ειπωθεί, βγάζοντας από το «χρονοντούλαπο» της ιστορίας τον «μπαμπούλα» ΣΥΡΙΖΑ - ο οποίος πλέον έχει συρρικνωθεί, σχεδόν εξαϋλωθεί- ακολουθώντας έτσι την τακτική συσπείρωσης του ακροατηρίου. Οι τριβές στη ΝΔ είναι αισθητές και η Λ.Κοβέσι, από τη στιγμή που η αντιπολίτευση - ειδικά τα υπάρχοντα κόμματα- βάσει δημοσκοπήσεων, δεν αποτελεί απειλή για την κυβέρνηση, θα επιχειρηθεί η ανάδειξη της Ευρωπαίας εισαγγελέως ως βασικό «αντίπαλο». Από τις φράσεις που ακούστηκαν σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ, από ένα συγκεκριμένο άτομο ότι «πάσχει από μανία καταδίωξης», μέχρι τις σπόντες για τον θεσμικό της ρόλο που έχουν εξαπολύσει πρωτοκλασάτα στελέχη, είναι έκδηλος πλέον ο φόβος στην κυβέρνηση για την ηχηρή παρουσία της κ. Κοβέσι.

Ακόμα μία απειλή για την ελληνική οικονομία και πιο συγκεκριμένα για τη «βαριά» βιομηχανία της τον τουρισμό, εμφανίζεται λόγω της διαφαινόμενης έλλειψης στα παγκόσμια αποθέματα κηροζίνης που θα δημιουργήσει προβλήματα στις αεροπορικές εταιρείες χτυπώντας ιδιαίτερα τα υπερατλαντικά ταξίδια. Δηλαδή την άφιξη τουριστών στην Ελλάδα από τις κρίσιμες για τον εγχώριο τουρισμό αγορές των ΗΠΑ, Καναδά ακόμα και χώρες όπως η Βραζιλία και η Ιαπωνία. Το θέμα αυτό έχει θορυβήσει συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση που ψάχνει εναλλακτικούς τρόπους προμήθειας του πολύτιμου αυτού καυσίμου για τις παγκόσμιες αερομεταφορές. Και το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια αρκετά διυλιστήρια στην Ευρώπη έχουν μειώσει ή διακόψει την παραγωγή κηροζίνης με αποτέλεσμα τα υφιστάμενα να βρίσκονται στα όρια των παραγωγικών τους δυνατοτήτων. Ήδη το κόστος της κηροζίνης έχει ανέβει δραματικά προκαλώντας μείωση στα περιθώρια κέρδους των αεροπορικών εταιρειών, οι οποίες δεν έχουν άλλη λύση από το να αυξήσουν τις τιμές των εισιτηρίων που στα υπερατλαντικά ταξίδια είναι ήδη πολύ υψηλές. Και ο ελληνικός τουρισμός ήδη έχει δει τις πρώτες επιπτώσεις από τον Πόλεμο στην Μέση Ανατολή με ακυρώσεις κρατήσεων και πτώση ζήτησης στους πρώτους μήνες της σεζόν. Αν υπάρξει και πρόβλημα με τους τουρίστες που έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τότε τα πράγματα ζορίζουν ακόμα περισσότερο για τον κλάδο που φέρνει περίπου το 20% στο ελληνικό ΑΕΠ. Προσοχή, στην πραγματικότητα ο τουρισμός είναι το μόνο προϊόν που παράγει η χώρα. Δεν έχουμε άλλες πηγές από όπου θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε τα διαφυγόντα έσοδα.

Ολοένα και περισσότεροι από του πολίτες που έχουν αγκαλιάσει τις σύγχρονες fintech λύσεις όπως η Revolut, γιατί βαρέθηκαν να τους παίρνουν τα λεφτά οι ελληνικές τράπεζες, ανακαλύπτουν ότι έχουν προβλήματα με την Εφορία από το πουθενά! Εκεί που νόμιζαν ότι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με… απρόσμενα «ραβασάκια» από την ΑΑΔΕ. Ξέρετε πως είναι αυτά, προκαλούν κολπική μαρμαρυγή. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται με αξιοσημείωτη συχνότητα: Δηλώσεις που εμφανίζονται «πληρωτέες», όχι επειδή οι πολίτες δεν καταναλώνουν, αλλά επειδή οι δαπάνες τους… δεν φαίνονται πουθενά. Κι αυτό γιατί έχουν επιλέξει να κινούν τα χρήματά τους μέσω ψηφιακών τραπεζών, αντί των παραδοσιακών ελληνικών ιδρυμάτων. Οι συναλλαγές γίνονται κανονικά, με κάρτες και ψηφιακά πορτοφόλια, αλλά το σύστημα δεν τις «διαβάζει» αυτόματα. Έτσι, φορολογούμενοι —ακόμη και εκείνοι με προσυμπληρωμένες δηλώσεις— βλέπουν ξαφνικά το εισόδημά τους να μην «συνοδεύεται» από τις απαραίτητες αποδείξεις δαπανών. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα πρόστιμα. Μέχρι να υπάρξει πλήρης διασύνδεση ή να γενικευτεί η χρήση ελληνικού IBAN από τις ψηφιακές τράπεζες έχει ο Θεός.

Με τόσα επιδόματα και τόσο μεγάλη φορολογία είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν πιστεύει κανείς ότι στην Ελλάδα υπάρχει ελεύθερη οικονομία. Η απάντηση εξαρτάται από το πως θέλει να βλέπει τα πράγματα κάποιος. Αλλά αν είναι να δοθεί αντικειμενικά με βάση τους ορισμούς της ελεύθερης αγοράς, η απάντηση είναι «όχι». Η ελεύθερη αγορά φημίζεται για το ότι δεν καταδυναστεύεται από τους φόρους και επίσης πως δεν υπάρχουν επιδόματα που υποτίθεται «επιδιορθώνουν» καταστάσεις που δημιούργησε η ίδια η φορολόγηση. Στην Ελλάδα (και στην πλειονότητα της Δύσης πλέον για να είμαστε δίκαιοι) γίνεται το αντίθετο: Απίστευτοι φόροι και στην συνέχεια επιδόματα «ασπιρίνες». Τι προσφέρουν τα επιδόματα; Μειώνουν την διάθεση για εργατικότητα και επιχειρηματικότητα και ταυτόχρονα «ενσωματώνονται» στις τιμές που ορίζουν τα καρτέλ! Τόσο απλά! Λόγω των επιδομάτων της κυβέρνησης, η αύξηση των τιμών στην χώρα είναι μεγαλύτερη από αυτές των ευρωπαϊκών χωρών.

To «δούλεμα» με τα μέτρα «στήριξης» κάπου πρέπει να σταματήσει. Αναφερόμαστε στα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Όταν δημιουργείται πλεόνασμα άνω των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ από μία χώρα που δεν παράγει ΤΙΠΟΤΑ, τότε αυτό σημαίνει πως προκύπτει από την «αφαίμαξη» των πολιτών. Αφού λοιπόν τους αφήνουν χωρίς «αίμα» στην συνέχεια έρχονται οι ίδιοι που το έκαναν αυτό και λένε σας... στηρίζουμε! Δηλαδή σας παίρνουμε 1.000 ευρώ και σας επιστρέφουμε... 50 ευρώ! Αυτό στο χωριό το λένε «δούλεμα» και είναι διαφορετικό να είσαι εξαθλιωμένος και να σε θεωρούν «κορόιδο» από το να είσαι εξαθλιωμένος «σκέτο». Το δεύτερο μπορείς να το ανεχτείς. Το πρώτο όμως δεν τρώγεται με τίποτα.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστη την φαεινή ιδέα του Γιώργου Σιακαντάρη για επιβολή «προοδευτικής φορολογίας», ως μέτρο δίκαιης φορολογικής πολιτικής. Ο συγγραφέας είναι στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα που ετοιμάζει τη διακήρυξη του νέου κόμματος, άρα δεν τα λέει μόνος του. Τέτοια όμορφα προφανώς σκέφτεται ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Όπου έχει εφαρμοστεί αυτό δεν έχει αποδώσει. Πρακτικά, σε μία τέτοια νομοθεσία ο ελιγμός είναι να… σπάνε τις εταιρείες οι επιχειρηματίες ώστε να μην ξεπερνούν τα επιβαρυντικά όρια κερδών – είναι τόσο απλό δηλαδή κι άντε να ψάχνει μετά ο Σιακαντάρης να φορολογήσει με τον υψηλότερο συντελεστή. Βέβαια ο Σιακαντάρης, κοινωνιολόγος είναι και προφανώς δεν έχει ιδέα από την αγορά και πώς αυτή λειτουργεί. Δεν δικαιολογείται όμως να μην ξέρει ο Α.Τσίπρας γιατί διετέλεσε 4,5 χρόνια πρωθυπουργός και όπως και να το κάνουμε έμαθε ένα δύο πράγματα.