Το κόμμα Καρυστιανού έχει ήδη εδραιωθεί ως κόμμα εξουσίας χωρίς να έχει ανακοινωθεί! Αυτό το λέμε με αφορμή τα όσα είπε σήμερα σε συνέντευξή του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος αναρωτήθηκε κατά πόσο είναι «δημοσκοπικά δεοντολογικό να καταγράφεται ένα κόμμα το οποίο δεν έχει ιδρυθεί». Αυτό όμως έχει και διαφορετική «ανάγνωση». Ένα κόμμα που δεν έχει ανακοινωθεί, έχει ήδη χαρακτηριστικά κόμματος εξουσίας! Το καταλάβαμε αυτό; Αυτό σημαίνει πως εάν η Μαρία Καρυστιανού, χειριστεί σωστά την διαχείριση του νέου πολιτικού οργανισμού και δεν διαπράξει μεγάλα λάθη, τότε το κόμμα αυτό θα έχει πολύ μεγάλη δυναμική ικανή να το «εκτοξεύσει» ακόμα πιο ψηλά. Όταν λοιπόν πάρει «σάρκα και οστά» στο Μαξίμου θα πρέπει να αρχίσουν να αναρωτιούνται πως θα το αντιμετωπίσουν ειδικά σε ότι αφορά το βασικό του σύνθημα, που είναι η «κάθαρση». Γιατί ο κόσμος εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον, θέλει κάποιον να κάνει κάθαρση σε όλα.  

Ποια είναι η λέξη που χρησιμοποιεί περισσότερο η Μαρία Καρυστιανού ως τον «θεμέλιο λίθο» του πολιτικού προγράμματος που θα παρουσιάσει; «Κάθαρση». Ποσοστό άνω του 80% στις μετρήσεις κοινής γνώμης μιλά για την ανάγκη «κάθαρσης». Όσοι γνωρίζουν από δημοσκοπήσεις και ποιοτικά χαρακτηριστικά των μετρήσεων, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτό ως προς τις εκλογικές προοπτικές του κόμματος Καρυστιανού. Γιατί ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των πολιτών θέλουν να εκφραστεί η θέλησή τους αυτή από έναν πολιτικό σχηματισμό.

Αυτό το Σαββατοκύριακο στο ΠΑΣΟΚ έχουν εκδηλώσεις, πάρτι, συγκεντρώσεις επειδή συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη νίκη του Κώστα Σημίτη στη μάχη διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Ιανουαρίου του 1996. Μία νίκη που διατήρησε το ΠΑΣΟΚ για μία επιπλέον 8ετία στη διακυβέρνηση της χώρας. Στη σημερινή συγκυρία λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ δίνει μάχη για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις και τις εκλογές – αυτή είναι η πραγματικότητα. Να το πούμε με απλά λόγια: Στο ΠΑΣΟΚ κάνουν πάρτι και εκδηλώσεις για νίκες του παρελθόντος καθώς το παρόν διαγράφεται δυσοίωνο. Και όχι απλά δυσοίωνο, αλλά και χωρίς προοπτικές για αλλαγές προς το καλύτερο. Το κύμα αποχωρήσεων καλά κρατεί κι ας λέει η Χαριλάου ότι ήταν φευγάτοι από καιρό. Επιπλέον αναλίσκεται στο πώς θα διασωθούν τα στελέχη, πώς θα φτιαχτούν τα ψηφοδέλτια και τι ισορροπίες θα διαμορφωθούν για την προσωπική επιβίωση ενός εκάστου. –      Κακός χαμός γίνεται στα νότια προάστια. Κυρίως εξαιτίας των ανατροπών που φέρνει εκεί η υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου. Αλλά και επειδή υπήρξαν κάτι περίεργα, όπως ο «τορπιλισμός» της υποψηφιότητας, που ετοίμαζε ο Χρήστος Κακλαμάνης. Νομικός σύμβουλος του Νίκου Ανδρουλάκη, ο γιος του Απόστολου, είδε να μην εκλέγεται καν στο διοικητικό συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Μετά από αυτό ανέκρουσε πρύμνα που λένε και εγκατέλειψε την ιδέα της καθόδου στις βουλευτικές εκλογές.

Ο Κ.Τασούλας έχει ξεχάσει πως δεν ανήκει πλέον στο κόμμα της ΝΔ αλλά είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και άρα δεν έχει ή καλύτερα απαγορεύεται να έχει, κομματική ταυτότητα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν πήρε την πρωτοβουλία να ξεκινήσει συναντήσεις με τους πρώην πρωθυπουργούς – η αρχή έγινε με τον Κώστα Καραμανλή – και όλοι ξαφνιάστηκαν! Τι είδους πολιτική πρωτοβουλία είναι αυτή και, κυρίως, σε τι αποσκοπεί; Η Ηρώδου Αττικού διαρρέει στους απορούντες ότι θέλει να αναβιώσει τρόπον τινά το Συμβούλιο Δημοκρατίας, που προβλεπόταν στο Σύνταγμα του 1974. Μόνο που τότε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε πιο παρεμβατικές αρμοδιότητες, που του αφαιρέθηκαν με την αναθεώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 – και δεν επανήλθαν ποτέ! Είναι σαφές ότι σε όλους συνέφερε κάτι τέτοιο και φρόντισαν να το διατηρήσουν. Επί της ουσίας τώρα: Τα μόνα ενδιαφέροντα που μπορεί να έχει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους 4 πρώην πρωθυπουργούς είναι τα εξής: –  Με τους Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά να συζητήσουν τα της «γαλάζιας παράταξης». Άρα ποιος ήταν ο ρόλος του εδώ; Να τους «επαναφέρει» στην τάξη; –  Με τον Αλέξη Τσίπρα; Τι κοινό έχουν ακριβώς πέραν της Ηπείρου από όπου κατάγονται; –  Με τον Γιώργο Παπανδρέου; Καλά αυτή η συνάντηση με τον άνθρωπο που κατέστρεψε την χώρα για εκατό χρόνια μας ξεπερνάει. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι θέλει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα σε Μητσοτάκη από τη μια και Καραμανλή, Σαμαρά από την άλλη. Μεσολαβητής δηλαδή, καθότι οι δύο πλευρές δεν μιλάνε απευθείας με τόσο κακές σχέσεις που έχουν εδώ και καιρό. Γιατί το θέλει αυτό; Διότι απλούστατα η κάθοδος του Αντώνη Σαμαρά θεωρητικά μπορεί να στερήσει από τον Κ. Μητσοτάκη την πρωτιά σε επόμενες εκλογές. Γιατί η Μαρία Καρυστιανού, με βάση τις υποθετικές μετρήσεις, βρίσκεται πολύ κοντά... Το ζήτημα εδώ είναι άλλο: Πώς ο ΠτΔ παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες. Ρυθμιστής του Πολιτεύματος είναι και όχι ρυθμιστής των... εκλογών.

Το «χτύπημα» από τον υπουργό Υγείας Α.Γεωργιάδη ήταν… «χειρουργικό». Του ζήτησαν να διευκρινίσει εάν μία προ ημερών κριτική του σε «άφωνους» υπουργούς, που «κρύβονται» στα δύσκολα, αφορούσε (μόνο) στον Νίκο Δένδια. Και όχι μόνο επιβεβαίωσε ότι το λέει σίγουρα για τον Δένδια, αλλά πρόσθεσε και σχεδόν όλο το υπουργικό: «Τι να κάνει όμως ο Μητσοτάκης, να διώξει όσους δεν βγαίνουν; Θα μείνουμε πέντε στο υπουργικό Συμβούλιο»! Φυσικά κατόπιν αυτής της δήλωσης ήταν πιο εύκολο να αναζητηθούν ποιοι είναι οι πέντε υπουργοί. Σίγουρα εννοούσε τον Θάνο Πλεύρη, οπωσδήποτε τον Παύλο Μαρινάκη και βεβαίως τον Κωστή Χατζηδάκη! Τον εαυτό του βεβαίως και μάλλον ως πέμπτο εννοεί τον Κικίλια.

Όπως και αν το δει κανείς η κάθοδος στην πολιτική της Μαρίας Καρυστιανού έχει φέρει τρόμο στο πολιτικό σύστημα καθώς δεν μπορεί να τη αντιμετωπίσει. Και ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να το κάνει αυτό είναι γιατί δεν έχει να της προσάψει τίποτα. Δεν είχε πολιτευτεί ποτέ στο παρελθόν, δεν υπήρξε πολιτικό στέλεχος ούτε συμμετείχε σε κάποια κυβέρνηση ή κόμμα με κάποιον ρόλο, οπότε δεν υπάρχουν «σκελετοί στην ντουλάπα». Ταυτόχρονα, λόγω της προσωπικής της τραγωδίας, ο κόσμος γνωρίζει ότι αυτά που λέει τα εννοεί και από ένστικτο ήδη την εμπιστεύεται. Πως μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά το «παλιό» πολιτικό σύστημα; Η απάντηση είναι πως δεν μπορεί και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επιχείρηση να πείσει τους πολίτες, να επιλέξουν και πάλι μία από τα ίδια, δηλαδή τα γνωστά κόμματα, γιατί η Μαρία Καρυστιανού είναι άπειρη και δεν ξέρει... Ξεχνούν όμως πως όταν ο κόσμος είναι απογοητευμένος και θυμωμένος δεν επιλέγει να ψηφίσει με «λογική» αλλά με το συναίσθημα. Πρέπει να τύχει κάτι εξαιρετικό και εντελώς συγκυριακό για να στραφεί ο κόσμος συναισθηματικά για ακόμα μία φορά στο παλαιό πολιτικό σύστημα.