Η τραγωδία στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα έχει προκαλέσει σοκ στην βιομηχανία τροφίμων, και τώρα οι ιδιοκτήτες άλλως εταιρειών ζητούν από τους τεχνικούς διευθυντές τους να ελέγξουν ξανά απ' το μηδέν όλα τα συστήματα ασφαλείας. Και όχι μόνο γύρω απ' την αποθήκευση και τα δίκτυα προπανίου που χρησιμοποιείται απ' τις περισσότερες βιομηχανίες. Όλοι τους πλέον κατάλαβαν πως η ασφάλεια είναι απαραίτητη μόνο για το καλό των εργαζομένων αλλά και για την επιβίωση της δικής τους εταιρείας. Για την μπισκοτοβιομηχανία του Κώστα Τζιωρτζιώτη ήδη κυκλοφορούν πολλά σενάρια στην αγορά. Σε κάθε περίπτωση όμως καταλύτης για το μέλλον της θα είναι τα τελικά πορίσματα των ερευνών, οι ευθύνες που θα αποδοθούν και η δικαστική πορεία της υπόθεσης κτλ. Το brand έχει υποστεί ήδη μία τεράστια ζημιά και θα συνεχίσει να επιβαρύνεται, τουλάχιστον στην εγχώρια αγορά. Γι’ αυτό εξάλλου επικρατεί ανησυχία και αναταραχή στην τοπική κοινωνία στο τρίγωνο Τρικάλων – Καρδίτσας – Λάρισας, μιας και πάνω από 500 οικογένειες ζουν από την Βιολάντα.

Την Τρίτη ο K.Μητσοτάκης θα ανοίξει το θέμα του εθνικού απολυτηρίου αλλά δεν είναι κάτι το οποίο πρόκειται να εφαρμοσθεί μαζί με τις όποιες αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ κατευθείαν. Ο ίδιος εμφανίζεται να θέλει μια μάλλον μεταβατική λειτουργία, αλλά σε κάθε περίπτωση θα γίνει μια ευρεία σύσκεψη με τον Χατζηδάκη και την υπουργό Ζαχαράκη που τρέχει τον σχεδιασμό. Μαθαίνω ότι η λογική θα είναι το υπουργείο να θέσει ερωτήματα προς απάντηση σε μια Επιτροπή Σοφών που θα συσταθεί, ώστε να μην προσέλθει η κυβέρνηση με προαποφασισμένες λύσεις. Γενικά, η κατεύθυνση θα είναι η ενίσχυση της τράπεζας θεμάτων, η σύσταση ενός εθνικού σώματος αξιολογητών, αλλά και μια νέα αρχή εξετάσεων. Η αλλαγή θα πιάνει τα παιδιά που θα μπουν στην Α' Λυκείου από τον Σεπτέμβριο του 2027 και θα αρχίσουν να μετράνε βαθμούς ήδη από τότε, ενώ εκείνη τη χρονιά αλλάζουν και τα σχολικά βιβλία, προοδευτικά ως το 2029.

Από την Νέα Αριστερά αποχωρούν όπως ανακοίνωσαν το μεσημέρι της Δευτέρας ο Νίκος Μπίστης και άλλα 9 στελέχη του κόμματος. Στην επιστολής τους καταγγέλλουν εγκλωβισμό «σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς» υποστηρίζοντας ότι η απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου «διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση». Επισημαίνοντας, επίσης, ότι «σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: στην φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς» υπογραμμίζουν ότι «αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε θέλουμε ούτε μπορούμε να υπηρετήσουμε. Αντιθέτως, είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία». Όλη η δήλωση αποχώρησης από την Νέα Αριστερά δέκα μελών της Κεντρικής Επιτροπής «Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων – και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων – είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς. Ως ιδρυτικά μέλη της Νέας Αριστεράς, δύο ήταν εξαρχής οι βασικές μας προτεραιότητες. Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού, κάτι που κατέστη εφικτό με την αποφασιστική- μετά ένα σημείο -στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ.   Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Απέναντι σε αυτή τη δεύτερη στρατηγική στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση. Σταδιακά, η αντίδραση αυτή μετατράπηκε σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό. Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας· ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική. Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, εμείς αρνούμαστε να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς. Είμαστε πεπεισμένοι/ες ότι οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων: με σχέδια, προτάσεις, πρόσωπα και συλλογικές προοπτικές που τους αφορούν άμεσα. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας. Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου – η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος – διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση. Όλα αυτά εξελίσσονται μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας και δυσφορίας του κόσμου της Αριστεράς, όπως αποτυπώνεται καθαρά σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου:στην φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε θέλουμε ούτε μπορούμε να υπηρετήσουμε. Αντιθέτως, είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία. Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνουμε την αποχώρηση μας από τη Νέα Αριστερά. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής . Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Σταύρος Ακριτίδης. Σπύρος Βάρελης Καίτη Θεοχάρη Πολύβιος Κατσάνης Νίκος Μπίστης Σοφία Πανδή Φωτεινή Σιάνου Άρης Στυλιανού Γρηγόρης Τσαπαρέλης Πετρος Φιλίππου»  

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να πραγματοποιήσει διάγγελμα στο οποίο  θα ανακοινώσει ότι ξεκινά η συζήτηση για αλλαγές στο Σύνταγμα, αλλαγές σαρωτικές καθώς όπως αναφέρεται θα αφορούν 70 από τα 120 άρθρα του Συντάγματος. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, θα τεθεί και το ζήτημα της άρσης μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Το παραπάνω δεν σημαίνει αναθεώρηση του Συντάγματος τουλάχιστον όχι άμεση. Απλά ανοίγει μια μεγάλη περίοδος των λεγόμενων «διαβουλεύσεων» Και «δημόσιων συζητήσεων» που θα; κρατήσει μήνες και θα πραγματοποιηθεί σε δυο φάσεις από την τωρινή και την επόμενη Βουλή. Είναι τόσο αναγκαία η ανακίνηση του ζητήματος τώρα;; Όχι βέβαια, Απλά πρόκειται για μια προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα της συζήτησης, να την πάρει μακρυά από θέματα που της προκαλούν φθορά και να την κατευθύνει (ή τουλάχιστον έτσι νομίζει) σε θεωρητικολογίες και αόριστα λόγια για τον εκσυγχρονισμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Ποια είναι όμως τα θέματα που την καίνε; Μα φυσικά η ακρίβεια και η οικονομία στο σύνολό της. Μια ακρίβεια που ανατροφοδοτείται. Εξ ου και το νέο κύμα ανατιμήσεων από τις αρχές του 2026. Αυτό είναι το κύριο θέμα που απασχολεί την κοινωνία σήμερα, που η κυβέρνηση θέλει να ξεχάσει με την έναρξη μιας ακατάσχετης «συνταγματολογίας,» Είναι το λεγόμενο "framing". Προσπαθεί να ορίσει αυτός το γήπεδο στο οποίο θα παίξουν οι παίκτες -και η αντιπολίτευση- μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η ακρίβεια όμως είναι «σκληρό» θέμα και όσο να αλλάξεις την ατζέντα, ο λογαριασμός στο τέλος του μήνα παραμένει ο ίδιος, αν όχι υψηλότερος από μήνα σε μήνα.  Η οικονομία όμως δείχνει τα πήλινα πόδια της με τον πολίτη να μην μπορεί να επιβιώσει κυριολεκτικά όταν φοβάται και να περάσει την είσοδο του σούπερ μάρκετ. Αυτά τον απασχολούν και τον καίνε. Μια οικονομία η οποία φαίνεται αστεία μπροστά στο μέγεθος της τουρκικής η με 1,2 τρισ. $ ΑΕΠ και του χρόνου 1,5 τρισ. κι εμείς ακόμα καρφωμένοι στο 2019 με 235 δισ.! Είναι αυτά τα μεγέθη που θέλει η κυβέρνηση να ξεχάσει ο πολίτης και απλά το Σύνταγμα και η αναθεώρηση είναι μια καλή ευκαιρία για να το επιχειρήσει.

Οι μετρήσεις από εταιρείες δημοσκοπήσεων που προσπαθούν να εκτιμήσουν την υποθετική εκλογική δύναμη των κομμάτων της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα, έχουν ιδιαίτερη σημασία αλλά δείχνουν αυτό που λίγο πολύ όλοι ξέραμε εξαρχής: Ότι η κυβέρνηση δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ακόμα επειδή αυτοί που θα την «πληρώσουν» άμεσα και σε μεγάλο βαθμό θα είναι τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μόνο ένα πιθανό κόμμα ανησυχεί την Νέα Δημοκρατία και αυτό είναι το κόμμα Σαμαρά. Εκεί όχι μόνο θα «ιδρώσουν» αλλά θα νιώσουν και «αναπνευστική δυσφορία». https://youtu.be/-X6h_afleMA Ότι ποσοστό και αν εισπράξει ο Αντώνης Σαμαράς θα προέρχεται εξολοκλήρου από την εκλογική «δεξαμενή» της ΝΔ. Τρεις, τέσσερις, ή πέντε μονάδες θα είναι το ποσοστό που θα φύγει από την ΝΔ; Όσο και αν είναι θα κοστίσει στη Νέα Δημοκρατία, όχι την αυτοδυναμία (αυτή θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί) αλλά ακόμα και την πρωτιά. Γιατί αν ισχύουν αυτά που δείχνουν οι μετρήσεις, η Μαρία Καρυστιανού έχει την δυναμική να περάσει πρώτη υπό προϋποθέσεις. Συνεπώς το πρόβλημα είναι το μελλοντικό κόμμα Σαμαρά. Ήδη υπάρχουν πολλές προσπάθειες από την πλευρά της Ν.Δ. σε υπόγειο επίπεδο, να πειστεί ο Αντώνης Σαμαράς, ότι δεν πρέπει να προβεί στην ίδρυση κόμματος. Ο ίδιος πάντως προς το παρόν παρατηρεί και «μετράει» τις εξελίξεις.  

Το Προεδρικό Μέγαρο είναι κτίριο του Τσίλερ που άρχισε να χτίζεται το 1891 και ολοκληρώθηκε το 1897 για να λειτουργήσει ως κατοικία του διαδόχου και μετέπειτα βασιλιά Κωνσταντίνου. Σήμερα διαθέτει ενεργειακή επάρκεια του 19ου αιώνα και χρήζει σοβαρής ανακαίνισης. Με πρωτοβουλία Τασούλα πραγματοποιήθηκαν οι σχετικές μελέτες, κατατέθηκε ο φάκελος στο υπουργείο Οικονομικών και επέτυχε να ενταχθεί το Προεδρικό Μέγαρο, έπειτα από απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση, στο Πρόγραμμα «Περιβάλλον και Κλιματική Αλλαγή 2021-2027». Ο κ. Παπαθανάσης ενέκρινε συνολική δαπάνη 3,3 εκατομμυρίων ευρώ και με το κεφάλαιο αυτό θα πραγματοποιηθεί έως το τέλος του 2029 -έπειτα από ανοιχτό διαγωνισμό που θα προκηρυχθεί σύντομα- η αντικατάσταση κουφωμάτων, η θερμομόνωση δωμάτων, η αντικατάσταση συστημάτων θέρμανσης-ψύξης και πολλά άλλα. Tα λεφτά που θα ξοδευτούν πάντως δεν είναι και λίγα. Και ποιος θα πληρώσει; Οι φορολογούμενοι βέβαια οι οποί από το 2030 και μετά θα πρέπει να έχουν αναβαθμίσει ενεργειακά τα δικά τους σπίτια με λεφτά που δεν έχουν. Γιατί και επιδότηση να πάρει κάποιος θα πρέπει πρώτα να έχει τα χρήματα για να κάνει τις εργασίες και στην συνέχεια θα τα πάρει πίσω (ένα μέρος τους).