Αυτά που συμβαίνουν ξεπερνούν κάθε όριο της πολιτικής λογικής. Έχουμε εφτά χρόνια για κυβέρνηση ΝΔ και σε κάθε σκάνδαλο που φανερώνεται, προκύπτει το ΠΑΣΟΚ να εμπλέκεται και να παίζει και πρωτεύοντα ρόλο! Έτσι, δουλειά δεν γίνεται. Η νέα ιστορία με υπόθεση που ερευνάται στον ΟΠΕΚΑ και φέρει ως εμπλεκόμενη μία προϊσταμένη του οργανισμού, η οποία είναι αποσπασμένη στο ΠΑΣΟΚ και υπήρξε επί τριετία κρίσιμος παράγοντας της ηγετικής ομάδας – από το 2022 έως αρχές του 2025 – πρέπει να έχει προκαλέσει απελπισία στον Νίκο Ανδρουλάκη. Δεν γίνεται κάθε τρεις και λίγο να σκάει κι ένα θέμα που αφορά στη Δικαιοσύνη, με κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε ο Παναγόπουλος, τώρα και ο ΟΠΕΚΑ. Αύριο τι πρόκειται να δει το φως της δημοσιότητας; Μάλλον πρέπει να δει τι συμβαίνει με τα στελέχη του ο πρόεδρος Νίκος, γιατί με τόσους «σκελετούς στο ντουλάπι» δεν μπορεί να ελπίζει ούτε καν για αξιοπρεπή εκλογική εμφάνιση. Μπορεί να μην το έχουν καταλάβει γενικά στον χώρο της αντιπολίτευσης αλλά χώρους ένα σκάνδαλο που αφορά μια κυβέρνηση είναι «bussiness as usual». Όταν όμως αφορά την αντιπολίτευση είναι μεγάλο πρόβλημα...

Όλοι αναρωτιούνται αν τελικά η Νέα Δημοκρατία θα έχει το ΠΑΣΟΚ εύκαιρο για να συγκυβερνήσει μετά τις εκλογές. Γιατί αυτοδύναμη να βγει θεωρείται αδύνατο, οπότε θα χρειαστεί βοήθεια. Φαίνεται όμως ότι ενισχύεται το μπλοκ των δυνάμεων στο ΠΑΣΟΚ που θέλουν να ξεκαθαρίσει το συνέδριο ότι δεν θα υπάρξει μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ. Να είναι πλήρως δεσμευτικό δηλαδή ότι δεν θα ψηφίσει ο κόσμος ΠΑΣΟΚ και θα του βγει πάλι κάποιο «εκτρωματάκι». Δεν είναι μόνο ο Δούκας, ή ο Κατρίνης που το λένε εξ αρχής. Το λέει και ο Γερουλάνος, το λέει και ο Παύλος Χρηστίδης πλέον, μα και άλλοι. Και αφού επί της αρχής συμφωνούν σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι και επιφανείς δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχει θέμα συνεργασίας, το πιο απλό είναι κάπου εκεί ανάμεσα στα χειροκροτήματα και τις λίστες για την κεντρική επιτροπή να εγκρίνουν κι ένα ψήφισμα, που θα το διακηρύττει επισήμως. Εμείς πάλι επειδή τα έχουμε δει όλα σ'αυτή τη ζωή θα πούμε μια κακία. Όλο αυτό μπορεί να είναι ένα θέατρο για να ψηφιστεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως ΠΑΣΟΚ και μετά όταν χρειαστεί μια χαρά θα συγκυβερνήσει. Γιατί αν βγουν τώρα και πουν ότι έτσι θα πράξουν, δεν θα τους ψηφίσει κανένας και οι ψηφοφόροι τους θα επιλέξουν άλλα κόμματα.    

Όπως είπε πριν από λίγο ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης από τον Ιούνιο οι κάμερες θα δουλεύουν στο φουλ και θα καταγράφουν τις παραβάσεις του ΚΟΚ. Είπε μάλιστα, ότι οι κάμερες αυτές ασχολούνται κυρίως με την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη. Για τις υπόλοιπες παραβάσεις ήταν ασαφέστατος, Γιατί; Γιατί αν πει ότι δεν θα καταγράφονται είναι σαν να λέει σε όλους να παρανομήσουν. Δεν τολμάει να πει όμως ότι οι Έλληνες θα τιμωρούνται για κάθε τους οδηγική επιλογή, γιατί αν αυτό συμβεί τότε ποιος θα ψηφίσει την ΝΔ; Κανείς, φυσικά. Οι Έλληνες έχουν την αίσθηση πως όταν ξεφυτρώνουν νέα μέτρα αφορούν άλλους και όχι τους ίδιους. Νομίζουν ότι οι άλλοι είναι κακοί οδηγοί και αυτοί είναι τέλειοι. Είναι έτσι όμως; Καλός οδηγός είναι μόνο όποιος διαθέτει σοφέρ, δηλαδή ο πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι υπουργοί. Όλοι οι υπόλοιποι διαπράττουμε από μικρές, έως τεράστιες παραβάσεις και πολλές φορές και εγκλήματα. Βέβαια, για αυτό ευθύνεται και το ίδιο το κράτος το οποίο θέτει κανόνες που δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Δεν μπορεί στην λεωφόρο Μαραθώνος το όριο ταχύτητας να είναι 50 χλμ./ώρα. Δεν είναι δυνατόν ένας οδηγός που θέλει να πάει στη δουλειά του να κυκλοφορεί πρακτικά... ακίνητος σε δρόμους που έχουν φτιαχτεί από το δικό του υστέρημα για να πηγαίνει υποτίθεται νωρίτερα και ασφαλέστερα στον προορισμό του. Αν είναι να πηγαίνει με την ίδια ταχύτητα που θα χρησιμοποιούσε πριν με τον τότε «καρόδρομο», ας έμενε ως είχε για να μην ξοδεύονταν κιόλας. Ας φροντίσουν λοιπόν στην κυβέρνηση να φτιάξουν κανόνες που εφαρμόζονται σε ανθρώπινα όντα και μετά να δούμε πως θα τα κρίνουν τα όντα αυτά. Επίσης, αν νομίζουν ότι οι Έλληνες είναι κακοί οδηγοί ας πάνε μια βόλτα στην Νάπολι ή στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου το κόκκινο είναι εντελώς «διακοσμητικό» για να καταλάβουν πως αλλού είναι το πρόβλημα για τα δυστυχήματα και έχει να κάνει με την κακή μας παιδεία, για την οποία ποιος είναι πάλι υπεύθυνος; Μα φυσικά η κυβέρνηση.

Η ιδέα του Ν.Τραμπ, επιβολής καθολικού τέλους σε όλα τα πλοία ξένης ναυπήγησης που προσεγγίζουν αμερικανικά λιμάνια έχει σημάνει καμπανάκι σε πλοιοκτήτες, ναυλωτές και χρηματοδότες. Στόχος του Αμερικανού προέδρου είναι η αναβίωση της αμερικανικής ναυπηγικής, αλλά βλέπουν τον κίνδυνο να ανοίξει ένα ντόμινο παρεμβάσεων στο παγκόσμιο εμπόριο. Η εκτίμηση που κυκλοφορεί είναι απλή και χρηματιστηριακή. Αν το τέλος περάσει στους ναύλους, θα αλλάξουν οι ισορροπίες σε συγκεκριμένα trades προς ΗΠΑ, ιδίως σε tankers και bulkers. Το International Chamber of Shipping ήδη διατυπώνει επιφυλάξεις, φοβούμενο στρεβλώσεις στην αγορά. Και δεν είναι λίγοι οι brokers που θυμίζουν ότι τέτοιου τύπου οριζόντια μέτρα σπάνια μένουν χωρίς απάντηση από άλλες μεγάλες ναυτιλιακές δυνάμεις. Στο παρασκήνιο, δύο σενάρια παίζουν δυνατά. Το πρώτο θέλει το σχέδιο να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης για επενδύσεις σε αμερικανικά yards. Το δεύτερο και πιο ανησυχητικό για την αγορά βλέπει πραγματική εφαρμογή που θα ανεβάσει το κόστος πρόσβασης στη μεγαλύτερη εισαγωγική αγορά του κόσμου.  

Oι ιστορικές φωτογραφίες της εκτέλεσης στην Καισαριανή τις οποίες ο Βέλγος συλλέκτης τις απέσυρε και διέκοψε την δημοπρασία στο ebay παραλίγο να οδηγήσουν σε πραγματικό «εμφύλιο» την ελληνική Αριστερά. Όπου ο καθένας προσπάθησε να κερδίσει για τον εαυτό του ένα κομματάκι δημοσιότητας από τα ιστορικά πρόσωπα που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς το 1944 και απεικονίζονται στις φωτογραφίες. Μια το ΚΚΕ για να τις κάνει ολοδικές του, μια το Ίδρυμα Τσίπρα, ο Χαρίτσης από τη ΝΕΑΡ, ο Δήμος Χαϊδαρίου, ο Δήμος Καισαριανής και όποιος άλλος ήθελε να δώσει αξία στον εαυτό του που δεν του αναλογούσε. Άσχετα με τις μικροκομματικές ανοησίες υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: Οι θηριωδίες των Γερμανών που στην Ελλάδα τις έχουμε ξεχάσει και το πως πήγαν την χώρα έναν αιώνα πίσω. Γιατί λέμε συνέχεια για τους Τούρκους και την Τουρκοκρατία, αλλά και οι Γερμανοί δεν πήγαν πίσω.  

Έτοιμοι να εκραγούν είναι όλοι στην βιομηχανία και το ενεργειακό κόστος λειτουργεί σαν καταλύτης εξελίξεων, με επιχειρηματίες να μετρούν ζημιές και την κυβέρνηση να μετρά τις αντιδράσεις. Επισήμως όλοι δηλώνουν «σε συνεχή διάλογο», ανεπισήμως όμως γίνεται της «αλεπούς». Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, μεγάλες βιομηχανικές μονάδες εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο περιορισμού παραγωγής ή μεταφοράς δραστηριοτήτων, αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση. Οι πιέσεις δεν ασκούνται μόνο θεσμικά. Δείπνα, «τυχαίες» συναντήσεις και non paper κυκλοφορούν με ρυθμούς που θυμίζουν προεκλογική περίοδο. Όπως αναφέρουν στην αγορά, «με αυτά τα τιμολόγια δεν σχεδιάζεις επενδύσεις, σχεδιάζεις έξοδο». Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος, έχει τονίσει δημόσια ότι «έχουμε καταθέσει στην κυβέρνηση μια συγκεκριμένη πρόταση για τη μείωση του ενεργειακού κόστους. Επίσημη απάντηση δεν έχουμε ακόμη πάρει … Όταν την πάρουμε, θα τη σχολιάσουμε· δεν σχολιάζουμε διαρροές», υπογραμμίζοντας την έκδηλη αγωνία για καθυστερήσεις στις αποφάσεις που καθορίζουν τη βιωσιμότητα της βιομηχανίας. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο επικρατεί διπλή γραμμή. Από τη μία, διαβεβαιώσεις ότι «κανείς δεν θα αφεθεί μόνος», από την άλλη φόβος για δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από την επιλογή της κυβέρνησης να είμαστε «στην σωστή πλευρά της Ιστορίας».