Τα τέσσερα μέτρα ενίσχυσης των 300 εκατ. ευρώ που ανακοινώθηκαν τη Δευτέρα από την κυβέρνηση είναι τα πρώτα και θα ακολουθήσει και δεύτερο πακέτο  μετά το Πάσχα – πιθανότατα στο τελευταίο 10ήμερο του Απριλίου. Η πρωτοβουλία της Ιταλίας και της Ισπανίας να «αυτονομηθούν» και να μην περιμένουν την Κομισιόν να δώσει το περίγραμμα των μέτρων που θα το εξέταζαν στις αρχές Απριλίου άσκησε πολιτική πίεση στο Μαξίμου, το οποίο έκανε συσκέψεις όλο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Μέχρι τότε επικρατούσε η άποψη ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει την ΕΕ, καθώς η αβεβαιότητα και η ενεργειακή κρίση από τον πόλεμο και οι πιθανές ελλείψεις σε άλλα προϊόντα αποτελούν πανευρωπαϊκά προβλήματα και όχι κάθε χώρας ξεχωριστά. Το περιβάλλον είναι αβέβαιο και κατά συνέπεια ρευστό, ενώ η δήλωση της Κριστίν Λαγκάρντ για τον πληθωρισμό ερμηνεύθηκε σαν «λαγός» της ΕΕ, επειδή αργούσε να βγάλει οδηγίες. Η Λαγκάρντ «απείλησε» με αύξηση επιτοκίων σε περίπτωση πληθωρισμού, στέλνοντας μήνυμα σε παραγωγούς, στη χονδρεμπορική και στη λιανική. Δηλαδή τους είπε: Αν αυξήσετε τις τιμές, θα δανειστείτε ακριβά. Μήνυμα έστειλε και προς τις κυβερνήσεις: Αν χαλαρώσετε δημοσιονομικά, τότε θα δανείζεστε ακριβά και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα γίνει ακριβότερο. Αυτό δεν πτόησε την Ιταλία και την Ισπανία, με την τελευταία να ανακοινώνει μέτρα 5 δισ. ευρώ, μέχρι να δώσει κατευθύνσεις η Κομισιόν. Έτσι, το σενάριο για λήψη μέτρων στις αρχές Απριλίου κατά το Eurogroup και το Ecofin δεν μπορούσε να περιμένει. Τώρα, η κυβέρνηση θα δώσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια νέα δέσμη μέτρων ώστε να την εφαρμόσει, αφού η Eurostat επιβεβαιώσει τα στοιχεία του 2025 – πρωτογενές πλεόνασμα, ΑΕΠ κ.λπ. Σύμφωνα με πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές, το δεύτερο πακέτο μέτρων θα είναι διπλάσιο ή τριπλάσιο από αυτό που ανακοινώθηκε τη Δευτέρα. Θα περιλαμβάνει κυρίως φοροαπαλλαγές που θα αγγίζουν και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Δεν θα περιλαμβάνει μείωση έμμεσων φόρων. Επίσης, δεν περιλαμβάνεται αλλαγή στις αντικειμενικές αξίες και τον ΕΝΦΙΑ. Γιατί; Διότι απλούστατα η χώρα δεν παράγει τίποτα και όλα της τα έσοδα τα βγάζει από εκεί: ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ και ΕΦΚ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε από το υπουργείο Οικονομίας και τους τεχνοκράτες ποιο θα ήταν το safe zone για μια πρώτη παρτίδα μέτρων και αυτή κρίθηκε ότι πρέπει να κινηθεί στα 300 εκατ. ευρώ ή στο 1/3 του πρωτογενούς πλεονάσματος που περιμένει η Αθήνα για το 2025. Τα υπόλοιπα μπορούν να δοθούν με φοροαπαλλαγές το 2026. Στο μεταξύ τα σενάρια που προβλέπουν συνεχές και μακρό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και χτυπήματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν από ενεργειακή μέχρι και αγροδιατροφική κρίση. Λύσεις, όπως η αύξηση των επιτοκίων που σκέφτεται η ΕΕ, δεν κάνουν τίποτα όταν υπάρχει πληθωρισμός λόγω ελλείψεων. Εν ολίγοις, αυτό που πραγματικά προκαλεί «ιδρώτα» στην κυβέρνηση είναι οι ελλείψεις που νομοτελειακά θα έρθουν αν συνεχιστεί ο πόλεμος στον Κόλπο.  

Μεγάλη ανησυχία και δυσφορία προκαλούν τα αυξανόμενα κρούσματα δηλητηριασμένων δολωμάτων στην (καμμένη) Δαδιά του Έβρου αλλά και στην Πινδο. Κάποιοι απάνθρωποι βάζουν εμποτισμένα με ισχυρό δηλητήριο κομμάτια κρέατος από τα οποία βρίσκουν φριχτό θάνατο, κυνηγόσκυλα, τσοπανόσκυλα και αλεπούδες, έως και σπάνια πουλιά, όπως μαυρόγυπες και χρυσαετοί. Παρά το γεγονός ότι οι αρχές έχουν επικηρύξει τους δράστες ουδείς έχει καταστεί δυνατό να συλληφθεί και αυτό από μόνο του είναι απαράδεκτο. Πρόκειται για ένα σοβαρό περιβαλλοντικό έγκλημα με απρόβλεπτες συνέπειες στην σπάνια πανίδα αυτών των περιοχών. Επίσης ένα δηλητηριασμένο δόλωμα μπορεί να φονεύσει περισσότερα ζώα από ένα. Πριν από δύο χρόνια είχε εντοπιστεί χρυσαετός στην Πίνδο που θεωρείται σπάνιο πτηνό και βρέθηκε νεκρός κι από τις εξετάσεις που έγιναν εντοπίστηκαν στο στομάχι του υπολείμματα τροφής από αλεπού η οποία κι αυτή είχε δηλητηριαστεί από δολώματα. Πάντως, έχουν βρεθεί αποτυπώματα γενετικό υλικό που μπορούν να οδηγήσουν στους δράστες αλλά ακόμα τίποτα. Πολλοί κατηγορούν τους παράνομους κυνηγούς (ή και νόμιμους) γι΄αυτό. Δεν έχει σημασία ποιος είναι. Η κυβέρνηση οφείλει να προστατεύσει την ελληνική πανίδα. Τα ίδια συμβαίνουν και στις Πρέσπες όπου βρίσκονται συνέχεια δηλητηριασμένες αλεπούδες. Στον ορεινό Έβρο θύματα των ασυνείδητων που τα τοποθετούν, είναι μέχρι στιγμής ο μοναδικός στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπη Μαυρογυπας, που ζει αποκλειστικά στο δάσος της Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου.  Ο καθηγητής Οικολογίας και Διαχείρισης της Άγριας Πανίδας του Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Δημήτρης Μπακαλούδης μιλώντας στο ΑΠΕ ΜΠΕ, κάνει λόγο για εννιά νεκρούς μαυρόγυπες μέχρι στιγμής από τον πληθυσμό των 130 με 140 που ζουν στο δάσος! Η καταστροφή είναι πολύ μεγάλη και μιλάμε για ένα δάσος που κατακάηκε στις πυρκαγιές του 2023. «Για να γίνει ένα άτομο αναπαραγωγικό θέλει 5 – 6 χρόνια. Μέχρι τα έξι χρόνια οι κίνδυνοι που διατρέχει ένας μαυρόγυπας είναι πάρα πολλοί. Έχει γίνει τεράστια προσπάθεια τόσα χρόνια για να κρατηθεί αυτός ο πληθυσμός και είναι μοναδικός στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Δεν υπάρχει αλλού τέτοιος αναπαραγωγικός πληθυσμός» λέει και προσθέτει: «Ο μαυρόγυπας είναι ένα εμβληματικό είδος της περιοχής που έχει μια ιδιαίτερη αξία. Ωστόσο και όλα τα υπόλοιπα αρπακτικά είναι σημαντικά και προστατευμένα σήμερα, άσχετα αν πληθυσμιακά έχουν πιο σταθερούς πληθυσμούς. Και εκείνα προστατεύονται και από την ελληνική και από τη διεθνή νομοθεσία και είναι σημαντικά για την περιοχή. Οτιδήποτε θανατώνεται με έναν τέτοιο τρόπο ενέχει την καταστροφικότητα. Όλα τα είδη είναι ωφέλιμα και έχουν όλα μια χρησιμότητα σε ένα οικοσύστημα, είτε είναι σαρκοφάγα, είτε παμφάγα όπως η αλεπού είτε αρπακτικά που είναι κοινά». Από την άλλη πλευρά σημειώνει ότι στόχος των δολωμάτων δεν είναι ο μαυρόγυπας αλλά τα σαρκοφάγα ζώα όπως ο λύκος, η αλεπού και η αρκούδα. «Το πτωματοφάγο, το αρπακτικό δεν βρίσκει το δόλωμα αλλά τον νεκρό λύκο, τη νεκρή αλεπού, το νεκρό κουνάβι. Η δουλειά των πτωματοφάγων ζώων είναι να εξυγιαίνουν το περιβάλλον από τα νεκρά ζώα αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση υφίστανται δευτερογενώς τις συνέπειες των δηλητηριασμένων δολωμάτων που μπήκαν για τους λύκους και τις αλεπούδες» λέει. Ο κ. Μπακαλούδης σχολιάζει, επίσης ότι «παλαιότερα κάποιοι έβαζαν δολώματα για τους ασβούς γιατί κατέστρεφαν τα κηπευτικά τους» ενώ προσθέτει ότι «οι κυνηγοί έβαζαν δολώματα για να μειώσουν τον πληθυσμό των αλεπούδων θεωρώντας ότι αυτές ευθύνονται για τη μείωση των λαγών, κάτι που ξεπεράστηκε καθώς υπήρξε ενημέρωση σύμφωνα με την οποία αυτό δεν ισχύει. Ειδικά σε περιβάλλοντα που προέκυψαν μετά τη φωτιά στη Δαδιά, υπάρχει πλέον πράσινη τροφή από την οποία επωφελούνται τα φυτοφάγα, συμπεριλαμβανομένου και του λαγού». Επίσης αναφέρει ότι «υπήρχαν αρκετές θανατώσεις κυνηγετικών σκύλων από λύκους». Σε ό,τι αφορά τους κτηνοτρόφους για τα κοπάδια των οποίων οι λύκοι είναι μια απειλή σημειώνει ότι «η κτηνοτροφία τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά και έχουν μείνει ελάχιστα κοπάδια στην περιοχή, ειδικά μετά τις θανατώσεις κοπαδιών λόγω κρουσμάτων ζωονόσων». «Το φαινόμενο των δηλητηριασμένων δολωμάτων είναι πολύ παλιό. Ξεκινάει από τη δεκαετία του ’90, τότε όμως δεν υπήρχαν τα μέσα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και οι καταγραφές ήταν λίγες» δηλώνει και συμπληρώνει: «παλαιότερα, τη δεκαετία του ’70 χρησιμοποιούνταν δολώματα ακόμη και από την ίδια τη δασική υπηρεσία για τον έλεγχο των σαρκοφάγων θηλαστικών (λύκου, αλεπούς και τσακαλιού). Ωστόσο αυτό δεν επιτρέπεται εδώ και πολλά χρόνια και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη». Τα λόγια είναι φτώχεια: Προτίθεται η κυβέρνηση να δράσει άμεσα για την προστασία του ελληνικού ζωικού πλούτους Γιατί όταν θέλει βρίσκει τους πάντες...  

Ο Σωκράτης ο Φάμελλος είναι επιφορτισμένος εξ αντικειμένου να προσπαθήσει μία διαπραγμάτευση με τον Αλέξη Τσίπρα για το πώς θα διαχυθεί ομαλά και όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ στο νέο πολιτικό φορέα. Κακά τα ψέματα, δεν είχε και άλλη επιλογή. Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «τελειώσει» ουσιαστικά σαν πολιτικό κόμμα και οι ψηφοφόροι της Αριστεράς αναμένουν τις εξελίξεις για να δουν τι θα κάνουν. Αφού γίνουν οι διαπραγματεύσεις θα οργανωθεί το συνέδριο αυτοδιάλυσης, που προβλέπεται από το άρθρο 56 του καταστατικού. Δεν θα είναι εύκολο βέβαια γιατί εκεί οι μη επιλέξιμοι από τον Τσίπρα θα δώσουν μάχη να μην περάσει η πρόταση διάλυσης. Δεν θα το πετύχουν. Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας γι' αυτό κάνει νέο, για να ξεφορτωθεί όλα τα αριστερά «βαρίδια» που ενοχλούν την κοινωνία και είναι εκτός τόπου και χρόνου (κάτι που φάνηκε και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση). Από άλλους αριστερούς χώρους ο Χαρίτσης και η Αχτσιόγλου φέρονται να τα έχουν βρει ήδη με τον Τσίπρα. Αυτοί που δεν θέλουν ούτε να τον βλέπουν είναι γιατί πρωτίστως δεν θέλει να τους βλέπει αυτός. Άλλωστε όλος αυτός ο συρφετός έγινε κάτι στην ζωή του ελέω Τσίπρα. Αν δεν ήταν αυτός κυβέρνηση δεν θα γίνονταν ποτέ.

Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα συμβαίνουν οξύμωρα πράγματα. Ο Κ.Μητσοτάκης δεν ανησυχεί καθόλου για την αντιπολίτευση, πράγμα που είναι από μόνο του πρωτοφανές, αλλά ενοχλείται από την διατήρηση των μεγάλων σκανδάλων και των αποτυχιών (που προκάλεσαν τραγωδία έτσι;) της κυβέρνησής του στην επικαιρότητα ακόμα και μετά από την παρέλευση αρκετών ετών. Πρώτον, οι υποκλοπές: Το κυβερνητικό επιτελείο θεωρεί ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να κλιμακωθεί το θέμα από συγκεκριμένα κέντρα. Το ότι το θέμα υπάρχει και μάλιστα οριοθετήθηκε από δίκη, δεν τους απασχολεί καθόλου! Δεύτερον, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς φτάνει οσονούπω στη Βουλή η περίφημη δεύτερη δικογραφία. η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει εάν θα γίνουν δεκτές όλες οι αιτήσεις για άρση ασυλίας των γαλάζιων (και άλλων χρωμάτων βέβαια) βουλευτών. Ή, πώς θα γίνει η οποιαδήποτε επιλογή απαλλαγής κάποιων. Εδώ το θέμα είναι με πόσους υπό κατηγορία βουλευτές μπορεί να αντέξει μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Βέβαια είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν πολλές συναλλαγές υπόγειου χαρακτήρα με τα άλλα κόμματα που έχουν εμπλεκόμενους βουλευτές σε αυτή την υπόθεση. Και τρίτον, η δίκη των Τεμπών: Μάλλον, πρέπει να το αντιληφθούν και να το συνηθίσουν στο Μαξίμου, ότι οι εκλογές θα γίνουν με τη δίκη αυτή σε πλήρη εξέλιξη. Η υπόθεση διαμορφώνει κοινωνικό κλίμα και πολιτικό. Αυτό σημαίνει πως πάντα θα υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες. Όπως έχουμε πει άπαντες εισηγούνται στον Μητσοτάκη, ότι πρέπει να πάει σε πρόωρες εκλογές. Και μάλιστα αρκετά πρόωρες κι ο νοών νοείτω και μέχρι το καλοκαίρι. Ο πόλεμος στο Ιράν θεωρείται «χρυσή ευκαιρία». Μέχρι τώρα ο Μητσοτάκης αρνούνταν να το κάνει. Δεν άλλαξε ακόμα στάση αλλά πλέον ακούει... Αυτό μπορεί και να σημαίνει κάτι.

Σε συνέντευξή του σε οικονομικό περιφερειακό δίκτυο, ο Κρίστιαν Χατζημηνάς, Ιδρυτής του EFA GROUP και τoυ THEON GROUP, και Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, περιγράφει τη μετάβαση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας από έναν χώρο που για χρόνια αντιμετωπιζόταν με καχυποψία σε έναν τομέα υψηλής τεχνολογίας με εξαγωγικό αποτύπωμα και αυξανόμενη διεθνή παρουσία. Όπως σημειώνει, η THEON έχει σήμερα «μία δεσπόζουσα παγκόσμια θέση» στα συστήματα νυχτερινής όρασης για τον στρατιώτη, ενώ ο όμιλος EFA αναπτύσσει δραστηριότητα σε software, αισθητήρες, ηλεκτρονικό πόλεμο και δορυφορικές τεχνολογίες, σε ένα οικοσύστημα που, όπως λέει, η Ελλάδα όφειλε να έχει αναπτύξει νωρίτερα. Κεντρικό μήνυμα του Κρίστιαν Χατζημηνά είναι ότι η πραγματική αξία στην άμυνα μεταφέρεται πλέον από το hardware στο software. «Υπάρχουν πάρα πολλές εταιρίες που φτιάχνουνε drones, αλλά λίγες είναι αυτές που μπορεί να κάνουν έξυπνα τα drones», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα κρίνεται πλέον στην ευφυΐα των συστημάτων, στην αυτονομία και στην ικανότητα ενσωμάτωσης προηγμένων τεχνολογιών. Γι’ αυτό και επιμένει ότι το software είναι «η καρδιά του συστήματος» και ότι η ανάπτυξη και ο έλεγχός του πρέπει να παραμένουν σε ελληνικά χέρια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η τοποθέτησή του για την εικόνα της αμυντικής βιομηχανίας στην Ελλάδα. «Ο χώρος της άμυνας ήταν ένα μαύρο κουτί», λέει, περιγράφοντας το πώς ο κλάδος είχε συνδεθεί επί δεκαετίες με αδιαφάνεια και αρνητικούς συνειρμούς. Η δική του θέση είναι ότι η άμυνα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «μια βαριά βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας», ικανή να παράγει τεχνογνωσία, να προσελκύει μηχανικούς και επιστήμονες και να ενισχύει την εξαγωγική δυναμική της χώρας. Το στοιχείο αυτό έχει αξία για την κοινωνία, καθώς μετατοπίζει τη συζήτηση από τις προμήθειες και τα εξοπλιστικά στο πεδίο της βιομηχανίας, της καινοτομίας και της απασχόλησης. Ο Κ.Χατζημηνάς αναφέρθηκε επίσης με σαφήνεια στην ανάγκη για ουσιαστική ελληνική προστιθέμενη αξία στα επόμενα αμυντικά προγράμματα. Αναφέρεται θετικά στον 12ετή αμυντικό σχεδιασμό και σε εργαλεία όπως το ΕΛΚΑΚ, αλλά υπογραμμίζει ότι η χώρα δεν πρέπει να αρκείται σε ονομαστικές συνεργασίες ή σε σχήματα που δημιουργούνται απλώς για να εξυπηρετούν ξένους προμηθευτές. «Το θέμα εδώ είναι να υπάρχει πραγματική ελληνική προστιθέμενη αξία», σημειώνει, βάζοντας στο τραπέζι μια συζήτηση που αφορά όχι μόνο την άμυνα, αλλά συνολικά το πώς η Ελλάδα μπορεί να χτίσει μακροπρόθεσμη βιομηχανική βάση και τεχνολογική αυτονομία. Τέλος, δίνει και μια ευρύτερη οικονομική διάσταση, τονίζοντας ότι «δεν είναι zero sum game οι αμυντικές δαπάνες». Φέρνοντας ως παράδειγμα τη Γερμανία, εξηγεί ότι η αμυντική ζήτηση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός για ευρύτερη βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη, ενεργοποιώντας εργοστάσια, λογισμικό και ανθρώπινο δυναμικό. Το βασικό μήνυμα του Κρίστιαν Χατζημηνά, είναι ότι η σημερινή συγκυρία δημιουργεί μια πραγματική ευκαιρία για την Ελλάδα: με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, συνεργασία κράτους και ιδιωτικού τομέα, επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο και έμφαση στα «έξυπνα» συστήματα, η αμυντική τεχνολογία μπορεί να εξελιχθεί σε διατηρήσιμο εθνικό πλεονέκτημα.

Ο Στέφανος Κασσελάκης είδε και απόειδε ότι με την πολιτική δεν το πολυέχει και έχει αρχίσει να κοιτάζει προς τα εφοπλιστικά-ναυτιλιακά με ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Λένε πως η πολιτική στην Ελλάδα τον έχει κουράσει τόσο (και η Ελλάδα κουράστηκε μαζί του), που τα βαπόρια τον ελκύουν και πάλι. Κάποιοι πιο κακεντρεχείς υποστηρίζουν ότι ήδη κάνει διερευνητικές βόλτες στον ευρύτερο χώρο της ναυτιλίας. Το σενάριο λέει ότι, σχεδιάζει το δικό του ναυτιλιακό comeback. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι απλό: ποιος θα του δώσει δάνειο χωρίς εγγυήσεις για να ξαναμπεί στο λιμάνι;