Για όσους προσέχουν αυτά που ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες, μπορούν να αντληθούν ποια θα είναι η κυβερνητική τακτική τους επόμενους μήνες. Ο Μητσοτάκης επανέλαβε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027, αλλά οι περισσότεροι «κατάλαβαν» το φθινόπωρο. Αυτός λέει αυτά που «υποχρεούται» να πει, αλλά λόγω επικαιρότητας είναι πολλοί που μυρίζονται κάτι το φθινόπωρο. Για να είμαστε μέσα στο διάστημα μεταξύ Οκωβρίου και Φεβρουραρίου, υπάρχει αναμονή για κάποιο «μπαμ». Ο Μητσοτάκης πάντως σίγουρα θέλει Μάρτιο του 2027. Οι αιχμές που άφησε ο πρωθυπουργός για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θεωρείται πως «οφείλονται» στη σκληρή γραμμή που εφαρμόζει εναντίον της ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος έχει πάρει το οκέι από τον ίδιο. Όσο περνούν οι μέρες αυτό θα γίνεται πιο διακριτό. Όσο η αντιπολίτευση, ειδικά η αξιωματική, «συμμερίζεται» τις καταγγελίες του Μητσοτάκη ότι υπάρχει τοξικότητα στην πολιτική αντιπαράθεση, τόσο δεν θα αποτελεί ισχυρό αντίπαλο για εκείνον. Ακόμα και ο Νίκος Καρανίκας δικαιώνετια για την αντιπολίτευση, όταν τής λέει ότι είναι στην… κοσμάρα της. Γενικά αυτό που συμβαίνει με την αντιπολίτευση είναι κάτι που προκαλεί μεγάλες απορίες καθώς ουδέποτε στην πολιτική ιστορία του τόπου, δεν υπήρξε τέτοιο φαινόμενο. Μία κυβέρνηση να μην έχει αντίπαλο και ουσιαστικά να πέσει θα το κάνει από μόνη της. 

Στην κυβέρνηση και στην Νέα Δημοκρατία περιμένουν με αγωνία να έρθουν οι καλοκαιρινές διακοπές, όταν και αναγκαστικά θα αλλάξει η ατζέντα της επικαιρότητας. Κάθε μέρα κάτι ξεφυτρώνει, και η πραγματικότητα τους πηγαίνει από «γωνία σε γωνία». Αυτό που φοβούνται στην κυβέρνηση είναι πως μέχρι τα μέσα Ιουλίου υπάρχει άπλετος χρόνος για να δουν το φως της δημοσιότητας και άλλοι «σκελετοί». Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουν ούτε μεταξύ τους τι κάνει το κάθε «μπουμπούκι» της παράταξης οπότε και δεν ξέρουν τι να περιμένουν.

Ένα πράγμα έχουμε μάθει στην ζωή και αυτό είναι, πόσο δίκιο είχε ο Κλιντ Ίστγουντ στην ταινία «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» όταν είπε: «Τούκο φίλε μου, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο. Αυτοί που σκάβουν και αυτοί που έχουν γεμάτα πιστόλια. Εσύ σκάβεις». Είναι ότι πιο σοφό που ακούστηκε ποτέ και μόνο ο Σέρτζιο Λεόνε, μπορούσε να περάσει αυτό το μεγάλο νόημα με τόσο απλό τρόπο, όταν οι πρωταγωνιστές του στην ταινία, αναζητούσαν σε νεκροταφείο του Αμερικανικού Εμφυλίου, τον τάφο με τα 100.000 δολάρια (τότε ήταν τρελό ποσό). Έχει άμεση σχέση με τα περί αξιοκρατίας στην Ελλάδα, σκληρής δουλειάς και άλλων ανεκδότων. Μην λέμε ψέματα, σε όλες τις χώρες ισχύει απλά στην Ελλάδα που δεν έχει κανονικούς θεσμούς και υποδομές ισχύει ακόμα περισσότερο. Ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν ίδρωσε σε πανεπιστήμιο και με το που εμφανίστηκε σε ένα υπουργείο Παιδείας το 2007, διορίστηκε «επιστημονικός συνεργάτης» αφήνοντας αυτούς που άξιζαν την θέση και εργάστηκαν και ίδρωσαν σκληρά στην ζωή τους εκτός «νυμφώνος» με κάποια αγχωτική και κάκιστα πληρωμένη δουλειά του ελληνικού ιδιωτικού τομέα. Δηλαδή κουπί σε γαλέρα για να είμαστε ακριβείς. Συνεπώς όποιος έχει «πιστόλι» ανεβαίνει ξεκούραστα την διατροφική αλυσίδα, βρίσκει και τα «100.000 δολάρια» και οι υπόλοιποι μένουν απλώς με τον «ιδρώτα» και την «σκληρή» δουλειά. Αλήθεια έχετε δει ποτέ κανέναν που να δούλεψε σκληρά (όχι να μας δούλεψε σκληρά) που να έχει βγάλει πολλά χρήματα στην ζωή του;

Η αποπομπή του Μακάριου Λαζαρίδη ήταν αυτονόητη από την αρχή. Η πραγματοποίησή της σήμερα ήρθε πολύ αργά. Αν είχε γίνει εξαρχής, όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα δεν θα είχε εξελιχθεί και το κυριότερο εντυπωθεί στην κοινωνική συνείδηση. Τώρα ναι μεν έγινε, αλλά φαίνεται ότι ήταν αποτέλεσμα, της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης που αναζητούσε «βαλβίδα» για να φύγουν οι «ατμοί». Με λίγα λόγια αναγκάστηκαν να τον αποπέμψουν, κάτι το οποίο είχε διαφανεί από το πρωί ότι θα συμβεί με την δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη. Η Ντόρα δεν μιλάει. Ακόμα και όταν αστειεύεται περνάει μηνύματα, πόσο μάλλον όταν μιλάει σοβαρά. Το θέμα είναι πως η αποπομπή άργησε να γίνει γιατί η κυβέρνηση είναι αλαζονική. Θεωρεί την κοινωνία σύνολο «μπαμπουίνων» που θα ξεχάσουν γρήγορα και δεν θα ασχοληθούν καθώς δεν έχουν «μαντίλι» να κλάψουν. Η αλαζονεία όμως στο τέλος πάντα τιμωρείται.

Πολλά ερωτήματα έχει προκαλέσει η ξαφνική μετάβαση του διοικητή της ΕΥΠ, Θεμιστοκλή Δεμίρη, στα Ιωάννινα και η ακαριαία καρατόμηση του επικεφαλής του τοπικού κλιμακίου. Γιατί ο διοικητής ένιωσε την ανάγκη να μεταβεί αυτοπροσώπως σε μια ευαίσθητη παραμεθόριο περιοχή για να απομακρύνει ένα στέλεχος προερχόμενο από τις Ένοπλες Δυνάμεις; Τι ακριβώς εντόπισε το ειδικό κλιμάκιο ελέγχου της Κατεχάκη που δεν μπορούσε να λυθεί υπηρεσιακά; Η σιωπή των αρμόδιων για τους λόγους της αποπομπής απλώς εντείνει την ανησυχία και δείχνει πως κάτι πολύ σοβαρό έγινε εκεί. Επιχειρησιακή ανεπάρκεια ή κάτι που άπτεται της εθνικής ασφάλειας σε μια περιοχή με ιδιαιτερότητες;

Η δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη για την Πόπη Παπανδρέου μπορεί να φάνηκε σαν μια ακόμα κλασσική «αδωνιά» από τις γνωστές του υπουργού Υγείας αλλά στην πραγματικότητα ήταν μήνυμα του Μαξίμου προς την δικαστική λειτουργό που εργάζεται για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ο Άδωνις δεν μιλάει ποτέ χωρίς άδεια του Μαξίμου. Δεύτερον, η Παπανδρέου δεν χρειάζεται να ανησυχεί για την θητεία της γιατί αυτή ανανεώθηκε μόλις τον περασμένο Νοέμβριο. Τρίτον η κυβέρνηση δια του Άδωνι ουσιαστικά προειδοποίησε την εντεταλμένη Ευρωπαία Εισαγγελέα πως μπορεί να της γίνει κανένας έλεγχος από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου. Με λίγα λόγια να τις κάνουν την ζωή περίπλοκη, καθώς υπόκειται η κυρία Παπανδρέου στις Βρυξέλλες αλλά στο τέλος της ημέρας υπόκειται και στην Αθήνα... Πάντως η επίθεση Άδωνι δεν ήταν τυχαία και σίγουρα στις Βρυξέλλες το ξέρουν αυτό.